Vanaf Manado begint het avontuur. Je wordt in een Fokker gepropt uit het jaar kruik, dus het beste is maar gewoon hopen of bidden al naar gelang wat je het meeste aanspreekt dat het apparaat in de lucht blijft. Op de terugtocht zat ik bij de vleugel en zag dat er uit het landingsgestel flink olie lekte. Hmm, geeft niet echt een veilig gevoel.

De bagage afhandeling op Sorong is weer eens wat anders. Je stapt uit en wordt opgevangen door je transfer. Zij nemen de stickertjes van de bagage. Er staat één grote tafel met daarachter een ruimte waar in de muur een groot gat zit, daar wordt je koffer door naar binnen geflikkerd en degene met jouw stickertjes, zorgt ervoor dat je koffer bij de taxi terecht komt. Jawel, en zo heb je zo maar een stuk of twintig man aan het werk, ha, ha.

Op weg naar het haventje in een oude jeep. De wegen worden zo langzamerhand echt bobbelig. De boot is tja, wat zullen we eens zeggen een zelfgebouwd apparaat en lijkt nog het meest op zo’n bootje waar je een rondvaart mee maakt door de Amsterdamse grachten. De trip zou zo’n 3,5 uur gaan duren en het werd een “rough” ritje. We zaten met een 14-tal werknemers die ook allemaal naar het eilandje toemoesten en met een gigantische hoop bagage van iedereen. Om de klip klap hield één van de 4 motoren er mee op en kon een klein Papuaatje naar buiten om dat ding weer aan de praat te krijgen. We vertrokken om zes uur en het licht ging al snel uit.

Meer weten, klik dan hier om het hele verhaal te lezen